A’dam en (n)ik

Toen de nieuwe serie A’dam-E.V.A. op televisie verscheen, was ik aanvankelijk sceptisch. Actrice Eva van Wijdeven verkondigde kirrend in bladen dat het een ode zou worden aan de stad Amsterdam. Mensen die er wonen zouden trots zijn, mensen die er niet woonden zouden er willen wonen.

Mij leek het een typisch gevalletje van Amsterdamse zelfoverschatting. Een lofzang waar vooral mijn buren zich in kunnen vinden. Letterlijk citaat, onlangs opgetekend uit mond van mijn bovenbuurman: “de beschaving houdt bij Diemen op!” En het leek me ook vrij beledigend voor mensen die niet in Amsterdam wonen en er ook niet willen wonen (want ja Amsterdammers: die zijn er echt…).

Met een scheef hoofd bekeek ik dan ook de eerste afleveringen: Eva op een fiets met bloemenkrat, Eva op Koninginnedag op een boot met feestende gays tegen wie ze dronken raaskalt over haar mislukte liefdesleven, Eva die heel hard wegrent uit angst voor binding/verlating/allebei/weetniet.

Met deze serie moet ik me als Amsterdammer (en ja, dat mag ik na acht jaar zeggen) mee vereenzelvigen. Nu ben ik normaal niet wars van dingen waarvan ik hoop dat ze over mij gaan. Een keer “Your Song” tegen me zingen, is genoeg om me onder de arm mee naar huis te nemen. Ik zal zelfs een week je was doen. Zeg me dat “Comfortable” van John Mayer jou aan mij doet denken en ik trouw met je. Stiekem hoop je toch altijd dat iemand je de hoofdrol geeft in de prachtigste liefdesliedjes.

Maar dan die ode aan Amsterdam: ik heb een fiets met krat (en tegenwoordig zit er ook nog een hondje in ook), ik kan uren analyseren of ik nu wel of niet gelukkig ben en waar dat vandaan komt (hoe meer rosé, hoe onsamenhangender het wordt) en ook hard wegrennen voor nieuwe liefde is me niet vreemd.

Ben ik trots op de spiegel die me wordt voorgehouden in A’dam en E.V.A.? Ben ik echt zo’n blij hip Amsterdams typje te zijn, eentje die volgens buren tot “het beschaafde deel” van het land behoort en zo’n geweldig tof/te gek/creatief/meeslepend leven heeft? Fietskratten, gayboten en bindingsangst ten spijt, als ik naar Eva uit de serie kijk, kan ik alleen maar denken: wat ben ik een cliché…

Getagged , , , , , ,
%d bloggers liken dit: